Azure B2C Access Tokens – Zabezpiecz swoje API przy pomocy B2C

Dzisiejszy wpis jest pierwszą, zdecydowanie bardziej teoretyczną częścią zagadnienia związanego z zabezpieczaniem backendowych API przy pomocy B2C. Skupię się tutaj na authorization code grant flow i funkcjonalności Azure B2C Access Tokens, która pojawiła się jako public preview w końcu marca. Drugi wpis w serii skupi się na zagadnieniach programistycznych, w tym między innymi na tym, jak opisaną funkcjonalność użyć po stronie klienta i po stronie API. Dla utrudnienia i być może w celu zwiększenia poczytności, przykłady będą opierać się o ASP.NET Core 1.1 🙂

Authorization Code Grant Flow

Typowym zastosowaniem dla authorization code grant jest zabezpieczenie dostępu aplikacji klienckich do backendowych API. Jest on częścią OAuth 2.0 , a jego szczegółową specyfikację można znaleźć w RFC 6749. Proces ma na celu pozyskanie tzw access_token przez aplikację kliencką, który posłuży jej w dalszej kolejności do wywołania zabezpieczonych metod API. W odróżnieniu od klasycznego id_token pozyskiwanego w procesie uwierzytelniania, zawiera on dodatkowo „scope” – listę zasobów i potrzebnych uprawnień, które aplikacja kliencka żąda/uzyskała w naszym imieniu.

Dość istotnym zagadnieniem jest zidentyfikowanie, czy aplikacja kliencka jest publiczna czy prywatna. Do aplikacji publicznych zaliczamy wszelkie aplikacje mobilne lub desktopowe, w których nie jesteśmy w stanie ukryć poświadczeń aplikacji B2C. Aplikacje prywatne, jak strony webowe lub inne API, mogą bezpiecznie przechowywać ClientId i ClientSecret w konfiguracji, bez ryzyka ich upublicznienia (kluczy).

Dla aplikacji publicznych wykonywane są następujące kroki:

  1. Aplikacja (reprezentowana przez ClientId) wysyła użytkownika do strony /authorize. Przykładowo https://login.microsoftonline.com/b2crocks.onmicrosoft.com/oauth2/v2.0/authorize?
  2. Lista parametrów musi zawierać między innymi client_id, response_type=code oraz scope który żądamy.
  3. Uzyskujemy tym sposobem authorization_code, który posłuży nam do uzyskania niezbędnego tokenu.
  4. Aplikacja wysyła POSTa do strony /token. Lista parametrów musi zawierać client_id, grant_type=authorization_codescope oraz uzyskany wcześniej code.
  5. Otrzymany tym sposobem access_token może być używany w wywołaniach naszego backend API przez dodanie go w nagłówku Authorization.

W przypadku aplikacji webowych możemy wyjść poza granice authorization code grant flow i „poszaleć” wykonując pełne uwierzytelnianie w oparciu o OpenId Connect, uzyskując claimy użytkownika i id_token. W tym miejscu należy się pewnie kilka słów wyjaśnienia. OAuth jest protokołem autoryzacyjnym (tak tak, Auth pochodzi od Authorize, nie od Authenticate). Jest w stanie wykonać jednorazową autoryzację użytkownika/aplikacji. Używając OpenId Connect, które jest uwierzytelniającym dodatkiem do OAuth 2.0, pozyskując id_token, możemy wspierać chociażby SSO – dlatego warto rozważyć jego użycie.  Uzyskiwanie access token przebiega podobnie:

  1. Aplikacja wysyła użytkownika do strony /authorize.
  2. Lista parametrów musi zawierać między innymi client_id, response_type=code+open_id oraz scope zawierający wartość openid – o tym poniżej.
  3. Uzyskujemy tym sposobem authorization_codeoraz id_token, czyli dostęp do claimów użytkownika.
  4. Wykonujemy walidację id_token. Weryfikujemy wystawcę oraz aud, iat, exp, nonce upewniając się, że token wystawiony jest dla naszej aplikacji, nie wygasł i nie pochodzi z innego, wcześniejszego żądania. Więcej o walidacji tutaj.
  5. Aplikacja wysyła POSTa do strony /token. Lista parametrów musi zawierać client_id, grant_type=authorization_codescope oraz uzyskany wcześniej code. Tym razem musimy dorzucić również client_secret.
  6. Otrzymany tym sposobem access_token może być używany w wywołaniach naszego backend API przez dodanie go w nagłówku Authorization.

Zanim przejdziemy do Azure B2C Access Tokens i konfiguracji scope, chciałbym jeszcze wspomnieć o standardowych scope, o które możemy prosić (gdy jest ich więcej, oddzielamy je spacjami):

  • offline_access, który umożliwia uzyskanie refresh tokena.
  • openid uprawniający do uzyskania  id_token.

B2C Access Tokens – Konfiguracja własnych scope

Do momentu ogłoszenia public preview, poza dwoma standardowymi scope, mogliśmy użyć jedynie clientId. Oznaczało to, że zarówno aplikacja kliencka, jak też backend, musiały współdzielić ten sam Id i w ten sposób autoryzować dostęp „samej sobie” do API. To z kolei, przy więcej niż jednej aplikacji klienckiej oznaczało poważne utrudnienia (które na szczęście dawało się częściowo obejść).

W chwili obecnej możemy tworzyć własne scope w aplikacji backendowej, a następnie uprawniać poszczególne aplikacje klienckie do ich używania. Myślę, że będzie łatwiej, gdy opiszę to na przykładzie i posłużę się grafikami z bloga MSDN.

[Przykład]. Chcielibyśmy umożliwić naszym klientom z B2C tworzenie i czytanie notatek pod produktami, które sprzedajemy. Tworzymy API, które taką funkcjonalność wystawia i definiujemy dwa scope.

Source: https://azure.microsoft.com/en-us/blog/azure-ad-b2c-access-tokens-now-in-public-preview/

Mamy również dwie aplikacje. Pierwsza aplikacja wyświetla produkty i pokazuje notatki użytkowników pod produktami. Druga aplikacja pozwala wykonywać zakupy i dodawać notatki do zakupionych produktów. Dość często zdarza się, że używając OAuth 2.0 i autoryzując aplikację, jesteśmy po zalogowaniu pytani o wyrażenie zgody na np: „Allow this app to post notes under your name”, „Allow this app to read your notes”. To nic innego jak scope, a konkretnie „user consent” zezwalający aplikacji na wykonywanie pewnych operacji na backendowych API w Twoim imieniu. Przytoczony wcześniej openid scope, to z kolei zezwolenie na dostęp do Twoich claimów, czyli maila, nazwiska, adresu itp.

W B2C tego typu pytanie się nie pojawia, to my jako administratorzy mamy kontrolę nad tym, która aplikacja ma uprawnienia do naszych API i jakie są to uprawnienia. Dla naszych aplikacji klienckich konfiguracja wygląda następująco:

Source: https://azure.microsoft.com/en-us/blog/azure-ad-b2c-access-tokens-now-in-public-preview/

W tym momencie mamy pełną kontrolę, że aplikacje klienckie pomimo zalogowania użytkownika mają dostęp do jedynie wskazanych przez nas API lub nawet poszczególnych ich metod.

Następne kroki

Myślę, że po zapoznaniu się z teorią, należy przejść do praktyki. W następnym wpisie zaprezentuję jak w oparciu o ASP.NET Core 1.1 możemy stworzyć API i jak wystawić/autoryzować scope na poszczególnych kontrolerach lub ich metodach. Nie zabraknie również zabawy z claimami (dopuszczanie np tylko tych użytkowników, którzy zalogowali się przez Facebook, albo użytkowników którzy po raz pierwszy nas odwiedzają).

Dopełnieniem części praktycznej będzie przykładowy kod aplikacji klienckiej, która przy użyciu  authorization code grant flow i uzyskanego access_token wysyła żądania do naszego API.

1 thought on “Azure B2C Access Tokens – Zabezpiecz swoje API przy pomocy B2C

  1. Pingback:Zabezpiecz swoje API przy pomocy B2C - część druga - Marek Grabarz - Blog

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *